فرا رسیدن اربعین حضرت اباعبدالله علیه السلام را تسلیت عرض می کنم

اربعین امام حسین(ع)، نقش زیادی در تحکیم عاشورا، تقویت اعتقادات و باورهای شیعیان و نیز کارکردهای تربیتی و اخلاقی دارد.بعد از سقوط صدام با رونق گرفتن مراسم پیادهروی اربعین و افزایش کارکردهای این رویداد، عدهای با ایجاد شبهاتی درصدد مخدوش کردن آن برآمدند.قیاس مناسک اربعین با حج و مطرح کردن این مسئله که این مناسک سبب پیشرفت جوامع نمیشود، دو نمونه از مواردی است که میتواند به اصالت و کارکرد اصلی این رویداد لطمه بزند. خبرنگار ایکنا در اینباره با حجتالاسلام والمسلمین غلامحسن محرمی، نویسنده و عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، گفتوگو کرده است که در ادامه میخوانید؛ایکنا ـ از نگاه شما کارکردهای معنوی و اخلاقی اربعین چیست؟مراسم اربعین در مسیر تعالیم اسلامی و انبیاء و ائمه(ع) است و انسانها را به راه راست هدایت و رهنمون میکند. در پیادهروی اربعین شور، شوق، عشق و معرفت در کنار زیارت وجود دارد. عزاداری برای امام حسین(ع) و زیارت اربعین از تعالیم و دستورات ائمه(ع) است و ضامن حفظ اسلام محسوب میشود. در روایتی از امام عسکری(ع) در مورد نشانههای مؤمن ۵ مورد برشمرده شده که یکی از آنها زیارت اربعین است. همچنین زیارت اربعین از ائمه(ع) صادر شده و در روایات متعدد هم بر قرائت زیارت اربعین و رفتن به زیارت امام حسین(ع) در این روز توصیه شده است. از لحاظ تاریخی هم در اربعین اول جابربن عبدالله انصاری به کربلا و زیارت محل شهادت رفتند و در مورد ثواب زیارت امام حسین(ع) روایات عجیبی داریم.ثواب پیادهروی اربعین هم در روایات متعدد مورد تاکید و توجه حضرات معصومین بوده است و علما آن را جزء سنت و سیره قرار دادهاند و مبانی شکلگیری اربعین همین روایات بوده است. در گذشته تعداد محدودی از علما و مردم

آیه: قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی* وَیسِّرْ لِی أَمْرِی* وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِی* یفْقَهُواْ قَوْلِی* [1]ترجمه: (موسی) گفت: «پروردگارا! سینه ام را برایم بگشا؛ و کارم را برایم آسان گردان؛ و گره از زبانم بگشای؛ تا سخن مرا به طور عمیق بفهمند.نکته ها و اشاره ها:در آیه قبل خدا به موسی فرمان داد که مبارزه با فرعون را شروع کند و موسی در برابر فرمان الهی کاملًا تسلیم بود و بدون آن که سخنی در موافقت یا مخالفت گوید، درخواست های خود را بیان کرد و وسایل مبارزه را از خدا خواست.مقصود از «شَرْح صَدْر» همان روح بزرگ، فکر بلند، عقل توانا، حوصله ی فراوان، استقامت و تحمّل مشکلات است که یکی از وسایل پیروزی رهبران انقلابی است.[2]در حدیثی از امام علی علیه السلام روایت شده که فرمودند:وسیله ی رهبری و ریاست، سینه ی گشاده (و شرح صدر) است.[3]در این آیات موسی از خدا می خواهد که «گره از زبانش» بگشاید؛ یعنی موانع فهم سخن او را بر طرف سازد تا بتواند آن چنان فصیح و بلیغ سخن بگوید که هر شنونده ای به راحتی و عمیقاً سخنان او را درک کند.[4]در کتاب های حدیث شیعه و اهل سنّت روایت شده که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از خدا چنین تمنّا کرد:پروردگارا! من از تو همان را تقاضا می کنم که برادرم موسی تقاضا کرد. از تو می خواهم که سینه ام را گشاده داری، کارها را بر من آسان کنی، گره از زبانم بگشایی، تا سخنانم را عمیقاً درک کنند و برای من وزیری از خاندانم قرار دهی، برادرم علی را، پشتم را با او محکم کن و او را در کار من شریک گردان تا تو را بسیار تسبیح گوییم و تو را بسیار یاد کنیم که تو به حال ما بینایی.[5]آموزه ها و پیام ها:برای هر کاری برنامه و وسایلی لازم است که از قبل پیش بینی شود، همان طور که پیامبران نیز

دکتر عباس اسماعیلی زاده - عضو هیئت علمی دانشکده الهیات دانشگاه فردوسی مشهد1.تبیین ادله و مستندات «نظام واره معنایی» قرآن کریم(مقاله علمی وزارت علوم)نویسنده: حسین جدی حسن نقی زاده عباس اسماعیلی زادهمنبع: آموزه های قرآنی بهار و تابستان ۱۴۰۱ شماره ۳۵ 159 - 192۲. بازخوانی تفسیر راز افشا شده در آیه 3 تحریم با تأکید بر سیاق و روایات تفسیری اهل بیت (علیهم السلام)(مقاله علمی وزارت علوم)نویسنده: محمدرضا شاه سنایی عباس اسماعیلی زادهمنبع: سفینه سال هجدهم زمستان ۱۴۰۰ شماره ۷۳ «ویژه پژوهش های قرآنی» ۱۶۸-۱۵۰۳. پیوند اسماء الهی در فواصل آیات، با مضامین و غرض سوره احزاب(مقاله پژوهشی حوزه)نویسنده: حجت الله حکم آبادی غلامرضا رییسیان عباس اسماعیلی زادهمنبع: پژوهش های قرآنی سال بیست و پنجم تابستان ۱۳۹۹ شماره ۲ (پیاپی ۹۵) 127 - 149۴. بررسی فاعل بودن مضاف الیه در عبارت ﴿ذکر الله﴾ در آیه 28 سوره رعد و واکاوی نظرات مفسران و مترجمان پیرامون آن(مقاله علمی وزارت علوم)نویسنده: محمدرضا مزرعی فراهانی عباس اسماعیلی زاده مرتضی ایروانی نجفیمنبع: مطالعات ترجمه قرآن و حدیث دوره هفتم پاییز و زمستان ۱۳۹۹ شماره ۱۴ 191-218۵. تحلیل حقیقت عرش و مراد از حاملان آن با تاکید بر آیه 71 سوره حاقه(مقاله علمی وزارت علوم)نویسنده: علی بیدسرخی عباس اسماعیلی زاده کاووس روحی برندق سهیلا پیروزفرمنبع: پژوهش های قرآنی سال بیست و چهارم تابستان ۱۳۹۸ شماره ۲ (پیاپی ۹۱) 29 - 54۶. ابهام زدایی ازآیه 37 سوره احزاب باتکیه بر نقد سندی و محتوایی روایات(مقاله علمی وزارت علوم)نویسنده: حجت الله حکم آبادی غلامرضا رییسیان عباس اسماعیلی زادهمنبع: تحقیقات علوم قرآن و حدیث سال شانزدهم زمستان ۱۳۹۸ شماره ۴ (پیاپی ۴۴)۷. واکاوی مراد از «الذکْر» در آیه

الإمامُ الحسينُ عليه السلام: دَخَلتُ على رسول اللّه ِ صلى الله عليه و آله و عِندَهُ اُبَيُّ بنُ كَعبٍ، فقالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله: مَرحَبا بكَ يا أبا عبدِ اللّه ِيا زَينَ السَّماواتِ و الأرضِ، فقالَ لَهُ اُبَيٌّ: و كيفَ يكونُ يا رسولَ اللّه ِ زَينَ السّماواتِ و الأرضِ أحَدٌ غَيرُكَ؟! فقالَ لَهُ: يا اُبيُّ، و الّذي بَعَثَني بالحَقِّ نَبيّا إنّ الحُسينَ بنَ عليٍّ في السَّماءِ أكبَرُ مِنهُ في الأرضِ؛ فإنَّهُ مَكتوبٌ عَن يَمينِ العَرشِ: مِصباح هادٍ و سَفينَةُ نَجاةٍ.امام حسين عليه السلام: بر رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شدم اُبىّ بن كعب هم آنجا بود. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خوش آمدى اى ابا عبد اللّه! اى زيور آسمان ها و زمين. اُبىّ به ايشان عرض كرد: اى رسول خدا! چگونه ممكن است كسى جز شما زيور آسمان ها و زمين باشد؟ پيامبر به او فرمود: اُبىّ، سوگند به آنكه مرا به حق به پيامبرى برانگيخت، حسين بن على در آسمان بزرگتر و با عظمت تر از زمين است؛ زيرا در سمت راست عرش نوشته شده است: او چراغ هدايت و كشتى نجات است. [كمال الدين: 265/11]

شهابالدین عباسی با اشاره به اینکه «فریدریش هایلر» نویسنده کتاب نیایش، یک الهیاتدان، مورخ و پژوهشگر برجسته آلمانی است که سوابق علمی درخشان و پژوهشی فراوان دارد، اظهار کرد: وی همچنین شخصیتی فرزانه و تاثیرگذار است و در حوزه پدیدارشناسی یکی از شش پدیدارشناس جهان در نیمه نخست قرن بیستم محسوب میشود. عباسی به دو ویژگی مهم نویسنده کتاب اشاره کرد و گفت: هایلر بسیار آدم دقیقی بوده و این دقت باعث شده است تا تحقیقات و مطالعات فراوانی روی کتاب انجام دهد. وی درباره موضوع پژوهش خودش یعنی نیایش، تحقیقهای مفصلی در کتابهای ادیان مختلف و کارهای محققان انجام داده است.وی با بیان اینکه هایلر به چند زبان زنده دنیا مسلط بود، ادامه داد: اصل کتاب «نیایش» با پاورقیهای فراوان به زبان آلمانی نوشته شده است. مترجم کتاب نیز که آن را در آکسفورد به زبان انگلیسی ترجمه کرده، به دلیل افزایش حجم پاورقیها با رضایت هایلر، بخشی از آن را حذف کرده است. من نیز ترجمه فارسی کتاب را از روی متن انگلیسی انجام دادم.صاحب اثر شایسته تقدیر بخش دین بیست و ششمین جایزه کتاب فصل ادامه داد: هایلر در کتاب «نیایش» در کنار وسواس و دقت علمی، به دغدغههای اخلاقی و معنوی عمیق هم توجه کرده است. او به سادگی از کنار مسایل نمیگذرد. آنطور که در خاطران «آنه ماری شیمل» (شاگرد هایلر) بیان شده که او در انجام آداب و مناسک دینی حوزه نیایش بسیار فعال بوده است.عباسی کتاب «نیایش» را تحت تاثیر حال و هوای جنگ جهانی دوم دانست و توضیح داد: با وجود مشکلات اخلاقی و معنوی در دنیا که تحت تاثیر فضای جنگ ایجاد شده بود، کتاب «نیایش» پامیگیرد و هایلر با تمرکزش بر مفهوم نیایش مرهمی میشود بر زخمها و دردهای اقوام مختلف. البته این کتاب یک اثر کاملاً علمی

علی لطیفی پژوهشگر علوم تربیتی و مدیر پژوهشکده تعلیم و تربیت اسلامی است. وی از اعضای پژوهشکده علوم رفتاری پژوهشگاه حوزه و دانشگاه و فارغالتحصیل دوره دکتری فلسفه تعلیم و تربیت این پژوهشگاه است. لطیفی در حوزههایی نظیر مبانی فلسفی و تاریخ تحولات علوم تربیتی، روششناسی پژوهش تربیتی، مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، چالشهای تربیتی و آموزشی اقلیتهای مسلمان مطالعات و ... پژوهشهایی داشته است. تحصیلاتعلی لطیفی طلبه درس خارج فقه و اصول و فلسفه اسلامی در حوزه علمیه قم و و فارغالتحصیل دوره دکتری فلسفه تعلیم و تربیت پژوهشگاه حوزه و دانشگاه می باشد.سوابق و مسئولیت ها* عضو شورای پژوهشی پژوهشکده تعلیم و تربیت اسلامی* پژوهشگر گروه علوم تربیتی پژوهشکده علوم رفتاری پژوهشگاه حوزه و دانشگاه* مؤسس و مدیر پژوهشکده تعلیم و تربیت اسلامیکتاب* مبانی فلسفی علم تربیت اسلامی، این کتاب نخستین جلد از یک مجموعه دو جلدی است که توسط «پژوهشگاه حوزه و دانشگاه» در اسفند 1396 به چاپ رسیده است. کتاب به دنبال بازتعریف و بازسازی روایتی از چیستی علم تربیت اسلامی است که بر دیدگاهها و ظرفیتهای فلسفه اسلامی متکی است. این کتاب به ارائه نظاممند از مهمترین مبادی و مقدمات فلسفی مورد نیاز جهت بازتعریف چیستی دانش تربیت اسلامی میپردازد. به گفته نویسنده کتاب «مبانی فلسفی علم تربیت اسلامی»، این کتاب حاصل بررسی و بازخوانی گسترده آثار حکمت اسلامی است. در برشی از این کتاب میخوانیم: پرسش بنیادینی که کتاب «مبانی فلسفی علم تربیت اسلامی» به دنبال پاسخ به آن است، این است که علم (یا علوم) تربیت اسلامی چه علمی است و چگونه میتوان بدان دست یافت؟ به نظر میرسد دست کم از دو منظر میتوان به این پرسش نگریست: منظر فرهنگی ـ اجتماعی و منظر م

مبحث دلالات از جمله مباحث الفاظ است؛ زیرا در حوزه ی الفاظ سه اتفاق رخ می دهد:اتفاق اول: وضع است، وضع همان ایجاد ارتباط بین لفظ و معنا است زیرا بین لفظ و معنا فی نفسه رابطه ای وجود ندارد و باید واضعی بین آنها این ارتباط را برقرار کند.اتفاق دوم: استعمال است، یعنی پس از آنکه واضع این ارتباط را برقرار کرد (و لفظ را برای اشاره ی به معنا قرار داد)، شخصی باید این لفظ را در آن معنا استعمال کند.البته اینکه وضع را مقدم بر استعمال قرار دادیم به صورت غالب است و الا گاهی می شود که استعمال غیر مسبوق به وضع داریم مانند موارد وضع به استعمال. و لذا این ترتب بین این دو عقلی نیست بلکه عادی و غالبی است.اتفاق سوم: دلالت'>دلالت'>دلالت'>دلالت، به معنای انتقال ذهن از شیئی به شیء دیگر. دلالت بعد از آن است که واضع، لفظی را برای معنایی وضع می کند و بعد از آن شخصی آن لفظ را استعمال می کند و بعد با شنیدن آن ذهن شنونده به شیئی منتقل می شود.اقسام دلالت:دلالت عقلیه: مواردی است که بین دو شیء ملازمه عقلی وجود دارد مانند اثر و مؤثر، علت و معلول. از علت له معلول منتقل می شویم. این دلالت اختصاص به غیر لفظ دارد و همیشه در این دلالت ذهن ما از معنایی به معنای دیگر منتقل می شود. مثلا با دیدن دود، ذهن ما به وجود آتش منتقل می شود.البته هر گاه لفظ دود نیز شنیده شود ذهن ما به وجود آتش منتقل می شود اما در اینجا در واقع دو دال و دو مدلول وجود دارد، دلالت اول بین لفظ دود و معنای دود است که یک دلالت وضعیه است و دلالت دوم بین معنای دود و وجود آتش است که یک دلالت عقلیه است.دلالت طبعیه: مواردی که طبعا بین دو چیز تلازم وجود دارد اما اینگونه نیست که این تلازم عقلی و لا ینفک باشد. مثلا از شنیدن آخ به وجود درد در گوینده، پی می بریم البته ممکن است بدون

رابطه دلالت تصدیقی ثانیه با مراد جدی (درس اصول استاد حمید درایتی)رابطه دلالت تصدیقی ثانیه با مراد جدی:دلالت تصدیقی ثانیه با مراد جدی متفاوت است و این فارق را می توان در اوامر امتحانیه دید، زیرا در این موارد توهم اراده جدی هست (که این دلالت تصدیقی ثانیه است) اما مولا مراد جدی ندارد.نظر مرحوم خویی در دلالت تصوری:سابق بر این سخن در این بود که آیا دلالت وضعیه تصوریه است یا تصدیقیه؟ از کلام مرحوم خویی بیان شد که بنابر تعهد، دلالت تصدیقی است و دیگران هم پذیرفتند.شهید صدر و دیگران در این خصوص قائل به این شدند که:بنابر مسلک اعتبار، دلالت وضعیه، دلالت تصوریه است و امکان ندارد که این دلالت، تصدیقیه باشد. اما مرحوم خویی فرمودند: بنابر مسلک اعتبار هم باید دلالت تصدیقیه باشد.دلیل ایشان بر این مطلب این است که: حکمت وضع الفاظ، سهولت و امکان تفهیم و تفهم است، بدین معنا که واضع، الفاظ را به این هدف برای معانی قرار داده است که وقتی می خواهیم معانی و مقاصدی را به دیگران بفهمانیم از این الفاظ استفاده می کنیم. لذا، وضع لفظ بر معنا در فرض تفهیم و تفهم معنا دارد و آن جایی که قرار نیست معنایی را به دیگری بفهمانیم، حکمت وضع وجود ندارد.در نتیجه: دلالت لفظ بر معنا محدود است به مواردی که شما اراده تفهیم و تفهم را دارید، چون همیشه عمل شما تابع غرض شماست.خلاصه استدلال مرحوم خویی بر این مطلب:مقدمه 1: حکمت وضع، تفهیم است.مقدمه 2: هیچ وقت عملی اوسع از غرض او نیست زیرا لغو است.نتیجه: اگر حکمت و غرض برای تفهیم است پس دلالت هم در صورت اراده ی تفهیم است.تفاوت این تقریب با مسلک تعهد این است که: در مسلک تعهد می گفتند در خود وضع همین اراده تفهیم وجود دارد و وضع همان تعهد است ولی این جا اراده ی تفهیم حکمت وضع است و

باشه قرار من با تو فی یوم الاربعین - حمید علیمیدلتنگم برا لباس نوکریتمیمیرم برای ماتمت حسیناز روضه یه وقت منو جدا نکندلتنگم برا محرمت حسینهرکی سینه میزنه تو روضه هاتهرکی گریه میکنه برای تومطمئنم آخرش این اربعینپا میزاره توی کربلای توتو دسته ی عزا زنجیر میزنم و نذر تو می کنم ارباب این جون و تنموبا اسم تو حسین آروم میشه دلمعشق تو قاطیه ارباب توی آب و گلمبا این دل زارم حسین حسین حسینخیلی دوست دارم حسین حسین حسینتو این روزگار بی کسی حسینمنو واسه ی خودت سوا کنومحشر سخته از صراط گذر کنمآقا جون برا منم دعا کنوواسه دیدن تو بیقرارمو شب روضه هات دلم تو کربلاسدرد و غصه هامو میبرم ز یادخوشبخته هر کسی با تو آشناستگریه برای تو پر برکته برامدنیا بدونه این روضه بی قیمته برامهرچی میگم حسین؛ باز تنگ میشه دلبی روضه ها ارباب، ولله باطلمبا این دل زارم حسین حسین حسینخیلی دوست دارم حسین حسین حسینقربون سیاهی عزای توقربون تموم نوکرات حسیناربعین یه وقت منو یادت نرهباشم کاش میون زائرات حسیناین بارم بیا منو صدا بزنمنت رو سر گدا بذار، حسیناربعین دوباره مثل سال قبلکربلا واسم بذار کنار حسینای کشتی نجات عالم همه فداتبا اذن تو میام، امسال آقا پایین پاتکارم شده همین اشک منو ببینباشه قرار من با تو فی یوم الاربعینبا این دل زارم، حسین حسین حسینخیلی دوست دارم حسین حسین حسینDOWNLOAD

سليمان بن قتةقال السيد الامين في (أعيان الشيعة) وينبغي ان يكون اول من رثاه سليمان بن قتة العدوي التيمي مولى بني تيم بن مرة، توفي بدمشق سنة ١٢٦.وكان منقطعاً الى بني هاشم فإنه مر بكربلاء بعد قتل الحسين بثلاث فنظر الى مصارعهم واتكأ على فرس له عربية وأنشأ يقول:مررت على أبيات آل محمد* فلـم أرها أمثالها يوم حـلتألم تر أن الشمس أضحت مريضة* لقتل حسين والبلاد اقشعرتوكانوا رجاء ثم أضحوا رزية* لقد عظمت تلك الرزايا وجلتوتسألنا قيس فنعطي فقيرها *وتقتلنا قيس إذا النعل زلتوعند غني قطرة من دمائنا *سنطلبها يوماً بها حيث حلتفلا يبعد الله الديار واهلها* وإن أصبحت منهم برغم تخلتوان قتيل الطف من آل هاشم* أذل رقاب المسلمين فذلتوقد أعولت تبكي السماء *لفقده وأنجمنا ناحت عليه وصلَّت

تفسیر آیه 25 سوره حدید : لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ- نتیجه استخارهبه راستى [ما] پيامبران خود را با دلايل آشكار روانه كرديم و با آنها كتاب و ترازو را فرود آورديم تا مردم به انصاف برخيزند، و آهن را كه در آن براى مردم خطرى سخت و سودهايى است، پديد آورديم، تا خدا معلوم بدارد چه كسى در نهان، او و پيامبرانش را يارى مىكند. آرى، خدا نيرومند شكست ناپذير است.هدف اصلی بعث انبیاء! از آنجا که سبقت به سوی رحمت و مغفرت و بهشت پروردگار که در آیات قبل به آن اشاره شده بود نیاز به رهبری «رهبران الهی» دارد در این آیه که از پرمحتواترین آیات قرآن است به این معنی اشاره کرده، و هدف ارسال انبیاء و برنامه آنها را دقیقا بیان میکند، میفرماید: «ما رسولان خود را با دلائل روشن فرستادیم» (لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ).«و با آنها کتاب (آسمانی) و میزان (شناسایی حق از باطل و قوانین عادلانه) نازل کردیم» (وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمِیزانَ).«تا مردم قیام به عدالت کنند» (لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ).به این ترتیب پیامبران با سه وسیله مجهز بودند: دلائل روشن، کتب آسمانی، و معیار سنجش حق از باطل و خوب از بد، و مانعی ندارد که فی المثل قرآن مجید هم «بینه» (معجزه) باشد، و هم کتاب آسمانی، و هم بیان کننده احکام و قوانین، یعنی سه بعد در یک محتوا.و به هر حال هدف از اعزام این مردان بزرگ با این تجهیزات کامل همان اجرای «قسط و عدل» است و این یکی از

مهلت انجام اصلاحات رساله دکتری بعد از دفاع، معمولا 6 ماه است البته در صورتی که این زمان باعث عبور از زمان مجاز دوره دکتری نشود

تفسیر آیه 30 سوره انبیاء أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلَا يُؤْمِنُونَآيا كسانى كه كفر ورزيدند ندانستند كه آسمان ها و زمين هر دو به هم پيوسته بودند، و ما آن دو را از هم جدا ساختيم، و هر چيز زندهاى را از آب پديد آورديم؟ آيا [باز هم] ايمان نمىآورند؟معانی کلمات آیهرتقا: رتق؛ بستن و منظم كردن. «رتقه رتقا: سده و اغلقه». رتق در آيه مصدر به معنى مفعول است يعنى مرتوق و بسته و درهم فرو رفته و يک چيز و فشرده.فتقناها: فتق: شكافتن. جدا كردن دو چيز متصل. «فتق الشي ء»: شقه «فتقناهما»: باز كرديم و شكافتيم آن دو را.باز هم نشانههای خدا در جهان هستی: در اینجا یک سلسله از نشانههای خداوند در نظام عالم هستی و تدبیر منظم آن بیان گردیده، و تأکیدی است بر بحثهای گذشته، پیرامون دلایل توحید.نخست میگوید: «و آیا کافران ندیدند که آسمانها و زمین پیوسته بودند پس ما آنها را باز کردیم»؟! (أَوَ لَمْ یَرَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ کانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما).ممکن است منظور از به هم پیوستگی آسمان این باشد که در آغاز بارانی نمیبارید و منظور از به هم پیوستگی زمین این که در آن زمان گیاهی نمیرویید، اما خدا هر دو را گشود، از آسمان باران نازل کرد و از زمین انواع گیاهان را رویانید. «و هر چیز زندهای را از آب قرار دادیم» (وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ کُلَّ شَیْءٍ حَیٍّ).«آیا (با مشاهده این آیات و نشانهها، باز هم) ایمان نمیآورند» (أَ فَلا یُؤْمِنُونَ).در مورد پیدایش همه موجودات زنده از آب دو تفسیر مشهور است:1- حیات همه موجودات زنده- اعم از گیاهان و حیوانات- به آب بستگی دا

قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مُجَالَسَةُ اَلْأَشْرَارِ تُورِثُ سُوءَ اَلظَّنِّ بِالْأَخْيَارِ وَ مُجَالَسَةُ اَلْأَخْيَارِ تُلْحِقُ اَلْأَشْرَارَ بِالْأَخْيَارِ وَ مُجَالَسَةُ اَلْأَبْرَارِ لِلْفُجَّارِ تُلْحِقُ اَلْفُجَّارَ بِالْأَبْرَارِ فَمَنِ اِشْتَبَهَ عَلَيْكُمْ أَمْرُهُ وَ لَمْ تَعْرِفُوا دِينَهُ فَانْظُرُوا إِلَى خُلَطَائِهِ فَإِنْ كَانُوا أَهْلَ دِينِ اَللَّهِ فَهُوَ عَلَى دِينِ اَللَّهِ وَ إِنْ كَانُوا عَلَى غَيْرِ دِينِ اَللَّهِ فَلاَ حَظَّ لَهُ فِي دِينِ اللَّهِ.

تفسیر آیه 1 سوره عبس (بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّى)+نتیجه استخارهچهره در هم كشيد و روى گردانيد،شأن نزول:ده آیه آغاز سوره اجمالا نشان میدهد که خداوند کسی را در آنها مورد عتاب قرار داده به خاطر این که فرد یا افراد غنی و ثروتمندی را بر نابینای حق طلبی مقدم داشته است، اما این شخص مورد عتاب کیست؟ در آن اختلاف نظر است.مشهور در میان مفسران عامه و خاصه این است که:عدهای از سران قریش مانند عتبة بن ربیعه، ابو جهل، عباس بن عبد المطلب، و جمعی دیگر، خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله بودند و آن حضرت مشغول تبلیغ و دعوت آنها به سوی اسلام بود و امید داشت که این سخنان در دل آنها مؤثر شود. در این میان «عبد اللّه بن ام مکتوم» که مرد نابینا و ظاهرا فقیری بود وارد مجلس شد، و از پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله تقاضا کرد آیاتی از قرآن را برای او بخواند و به او تعلیم دهد، و پیوسته سخن خود را تکرار میکرد و آرام نمیگرفت، زیرا دقیقا متوجه نبود که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله با چه کسانی مشغول صحبت است.او آنقدر کلام پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله را قطع کرد که حضرت ناراحت شد، و آثار ناخشنودی در چهره مبارکش نمایان گشت و در دل گفت: این سران عرب پیش خود میگویند: پیروان محمد نابینایان و بردگانند، و لذا از «عبد اللّه» رو برگرداند، و به سخنانش با آن گروه ادامه داد.در این هنگام این آیات نازل شد (و در این باره پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را مورد عتاب قرار داد).رسول خدا بعد از این ماجرا «عبد اللّه» را پیوسته گرامی میداشت.البته در آیه چیزی که صریحا دلالت کند که منظور شخص پیامبر صلّی اللّه علیه و آله است وجود ندارد و به فرض که شأن نزول فوق واقعیت داشته باشد این مطلب در حد ترک اولائی بیش

چکیده: میان متکلمان و حکمای مسلمان در خصوص وجود یا عدم غایت و غرض در افعال باری تعالی اختلاف نظر وجود دارد. اشاعره، وجود هر گونه غایت و غرض در افعال الهی را با کمال ذاتی او متعارض می دانند و آن را انکار می کنند. در مقابل، حکمای الهی و متکلمان عدلیه معتقدند که حضرت باری تعالی در افعالش غایت و غرض دارد و هیچ فعلی از او سر نمی زند مگر اینکه متوجه غایت و غرض خاصی باشد، اما در اینکه غایت و غرض در افعال الهی به چه کسی یا چه چیزی بر می گردد میان این اندیشمندان اختلاف نظر وجود دارد. متکلمان عدلیه معتقدند که غرض باید به غیر خدا برگردد تا او از هر گونه نقص و کاستی مبرا باشد، اما حکما می گویند غرض باید به خود خدا برگردد تا با قاعده ی «العالي لا یلتفت إلی السافل و لا یستکمل بِه» در تعارض نباشد. آنچه همه ی صاحب نظران بر آن اتفاق نظر دارند این است که «نقض غرض قبیح است»، زیرا منجر به اجتماع خواستن و نخواستن فعل واحد می شود که محال است. قاعده ی قباحت نقض غرض» در کلام عقلی کاربرد زیادی دارد و کمتر قاعده ای از لحاظ کاربرد به پای این قاعده می رسد. اهمیت این قاعده تا بدان حد است که در تمام اصول دین از آن بحث می شود. اصل وجود غایت در افعال الهی در مباحث مربوط به توحید اثبات می شود و سپس به عنوان مقدمه در اثبات اصول دیگر یعنی عدل، نبوت، امامت و معاد به کار می رود.آدرس مقالهhttp://ensani.ir/fa/article/download/299419

تفسیر آیه 42 سوره نساء (يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَعَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الْأَرْضُ وَلَا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثًا)آن روز، كسانى كه كفر ورزيدهاند، و از پيامبر [خدا] نافرمانى كردهاند، آرزو مىكنند كه اى كاش با خاك يكسان مىشدند. و از خدا هيچ سخنى را پوشيده نمىتوانند داشت.برگزیده تفسیر نمونهدر این آیه به نتیجه اعمال آنها اشاره کرده، میگوید: «در آن روز آنها که کافر شدند، و با فرستاده پروردگار به مخالفت برخاستند (دادگاه عدل خدا را میبینند و شهود و گواهان غیر قابل انکاری در این دادگاه مشاهده میکنند، آن چنان از کار خود پشیمان میشوند که) آرزو میکنند ای کاش خاک بودند و با خاک های زمین یکسان میشدند» (یومَئِذٍ یوَدُّ الَّذِینَ کفَرُوا وَ عَصَوُا الرَّسُولَ لَو تُسَوّی بِهِمُ الأَرضُ). «و در آن روز (با آن همه گواهان) سخنی را نمیتوانند از خدا پنهان کنند» (وَ لا یکتُمُونَ اللّهَ حَدِیثاً). زیرا با آن همه شهود و گواهان راهی برای انکار نیست.